burada böyle işte
çoğu akşamlar, yakarak dağların sigarasını
José, dikilir Dr Robert durağında, bekçi gibi
bazı sabah başkadır, girer kilise kapısından
nasıl da sarhoş fakat, bir karanfil yangını
ne bileyim, demek karanfil burada da var
ben sadece Fatih – Harbiye civarından
bir serencam sanıyordum
hem kilise de eskidir bak, yaşı epeyce
iki yüz elli yılı devirmiş geçen kış, taş öyle
ağan mor karanlıkta, ufacık bir aralıktan,
sarı, kısık bir ışık taşıyor, bana benzeyen
nedir o diye soruyor hep Nar, bilmiyorum
Karanfil José; aramızda böyle koyduk ismini
Nar ile bütün yaz, her yerde ikimiz
Sabadell’in en eski delisidir ama neden
Beyoğlu’ndan buraya düşmüş fakiri
tanıyor gibi bakıyor bir yerlerden
burada böyle işte
bazı akşamların, canını yaktığı insanlardan José
herkes sokaklara dökülür ya, ışıklı cumartesiler
bira köpüğü, balık cızırtıları, tahin helvası
bir Müslüm şarkısı düşürür aklıma işlemeli lambalar
Müslüman da değilimdir oysa haylidir
fakat diyorum bu şehirde de
hep sana benzeyen bir şeyler var
neden acaba, nasıl delirdi Karanfil José
ne varsa büyük ve güzel olmasını istemek
ya da bir başka şiirde şairin yazdığınca
her şeyi düzeltmeye kalkmanın yok ettiği
önce melekler gördü karısının saçları arasında
Aztek burnuyla başka bir kadın, kalçaları yanardağ
sonra ölmüş annesi, gezinmeye başladı odalarda
ışıkların yandığı cumartesiler ve hep gece
her şeyi düzeltmeye kalkmanın yok ettiği
bir çan sesidir başladı sonra gerekli gereksiz
babasını vurdulardı çocukken bir av dönüşü
sabahları Narla okula giderken, kırmızı pazartesi
basit ve görünmez zehirli bir ok atar gibi
göğsüne kalbine doğru çekmesi bundan
ok atan insan, uzak tutamaz kalbinden elini
burada böyle olan bizim orada da böyle
insandır, usulca kaybediyor herhalde aklını
hiçbir şekilde direnemiyor bu yüzden ola ki
bazen saçlar arasında fırdolayı bir melek
bazen bir trene bağlanmış karyola demirleri
ev, hayat, dünya her şey devrilip gidecek
hiçbir şey avutmuyor yalnız bir insanı demek…
Sabadell, Kasım- 2025



bazen karıştırıyorum
hangi edip
narlımı cinlimi