Bu ülke Nâzım Hikmet’i hiç sevmedi. Halk yüzüne tükürsün diye fotoğrafını yayımlayan gazeteden tut, Rus ajanı olduğunu iddia eden bürokratına dek; hem de hiçbir zaman, hem de hiç...

Bunun temel sebeplerinden biri Nâzım’ın şiirlerinde her zaman hakikatle uğraşmış olmasıdır. Gezi Direnişi’nin yaşandığı yaz, parkta, onların vatan dediği şeyin, ustanın şiirinde yazdığı gibi polis copu olduğu anlaşılmıştı. Gün günden vatanın, ustanın şiirinde yazdığı gibi “kasalarının ve çek defterlerinin içindekiler” hatta ayakkabı kutularındakiler olduğu da ortaya çıktı. İşte tam bu yüzden sevilmez Nâzım.
Dünyaca tanınmış büyük ozanlar da ustaya şiir yazmıştır, kendi halkının şairleri de. Nâzım’ın ne kadar sevilmedi- ğini anlamak için bu şiirlere göz atmak yeter. Önce biz: İşte yurttan gelen müthiş bir ses. İnsanca hoş nefes, çağıl çağıl, ışıltılı bir yürek adamı: Tarsus’ta, Gülek gazetesi, şair Kâmil Bozkurt’un şiiri; tarih 2 Şubat 1952. Nâzım’ın Moskova’ya gidişinden sonra:
Uzaktan uzağa atıyon gürzü
Kanın bozuk ondan yitirdin ırzı
Utanmaz hayasız, namussuz dürzü
Bir de Türküm diye kuruldun kafir
Sağ sanma kendini her an ölüsün
Boşa ürme şişkin bağırsak yelisin
Irkın bozuk bir orospu dölüsün
İşte bu sebepten yerildin kâfir
Tatlı yemek burada, burada kaldı kürklerin
Yayıl da gel bağlı durur örklerin
Lütfuna uğradın aslan Türklerin
Ölmüş iken geri dirildin kâfir...

Konu şiirden açıldı, Cemal Oğuz Öcal’ın da Yeni İstanbul’da Nâzım’ın ölümünün haftasına çıkan şiirini okuyalım:
Gebermiş Moskova’da vatansız, kızıl şair
Darısı bütün alçak, namertlerin başına!..
İhanetinden başka nesi var Türk’e dair...
Yazılmalı bu mısra mutlak mezar taşına!..
Yazdığı hep yalandı, söylediği hep yalan,
Bulmuştur cehennemde lâyık olduğu yeri!..
Bıraktı arkasında bir sürü kızıl yılan,
Eksik olsun, ne çıkar, böyle birkaç serseri!...
Aynı Öcal, ne yapsın doyamıyor, ilk korkunçluğundan on bir gün sonra, bu kez Yeni İstiklal’de döktürüyor yine, hıncını alamamış:
Ondaydı bir baykuşu hatırlatan iğrenç ses,
Oydu senin, çiğneyen neyin varsa mukaddes!..
O şimal ayısına dar gelmiş demek ini?
Görmemiştir insanlık böyle ‘vatan haini’!...

Vatan hainiyle bitmesi iyi oldu şiirin, bunca hırsız uğursuzun arasında, evet, Nâzım “vatan hainliğine devam ediyor, hâlâ...” Fakat iyi ki insandan insana fark var. Pablo Neruda da Nâzım’ın ölümünden sonra ustaya şiir yazar: Güz Çiçeklerinden Nâzım’a Bir Çelenk. Ataol Behramoğlu’nun çevirisiyle bir de bu şiire bakalım:
Neden öldün Nâzım?
Senin türkülerinden yoksun
Ne yapacağız şimdi?
Senin bizi karşılarkenki gülümseyişin gibi bir pınar
Bulabilecek miyiz bir daha?
Senin gururundan, sert sevecenliğinden yoksun
Ne yapacağız?
Fakat ne acı! Türkiye’de bunca sevdiğini söylediğin bu adamın adına açılmış bir tane Nâzım Hikmet İlkokulu var mıdır acaba? Kendisi doktor olmadığı halde İskilipli Atı Hoca Hastanesi bile bulunur ülkemizde ama çocuklarımız, bir okulun tabelası üzerinde sabah tören yapılırken olsun, Nâzım Hikmet adını görmekten yoksun bırakılmıştır. Yoktur. Çünkü Nâzım bu ülkede, sürekli vatan hainidir!
O Nâzım ki konuyu toparlarken bir anı aktarmak isterim. Moskova’ya gidişinden sonraki haftadır. Bir toplantı yapılıyor. Katılımcılar soruları kâğıtlara yazıp göndermekte, üstat da cevaplıyor. O kadar çok soru geliyor ki toplantının ikincisini yapmak gerektir, ilk oturum kapatılıyor.
Nâzım, kendisine ulaşan soru kâğıtlarını alıp eve getiriyor. Karıştırırken ne görsün! Tomarın arasından bir vesi- kalık fotoğraf çıkıyor. Bir delikanlı, gözlüklü. Uzun zaman tene, tere, hayata yakın yerde saklandığı için sararmış fotoğrafın arkasındaki yazı:
Oğlum Moskova’yı savunurken öldü, bende bir tek fotoğrafı var; sana verecek başka hediyem yok, bunu benden kabul et. İmza: Annesi.
Biraz ağlıyor.


