İlk şiir kitabım 2000 yılında çeyrek asır önce Hüseyin Alemdar’ın kurduğu Hera Yayınları tarafından okurla buluşmuştu: Kâh ve Rengi (o tarihte Orhon Murat Arıburnu Şiir Ödülü almıştı). Derken zaman hızla aktı geçti, bildiğince. Bak Hâlâ Çok Güzelsin gelip dayandı kapıya (Behçet Aysan Şiir Ödülü), Doğan Kitap yayımlamıştı. Sonra Yaz Tarifesi geldi, Metis ile… Sonra Kırmızı Kedi maceram başlar. Oradan da Pervaneyle Yaren (ilk baskısı Tekin), derken Dünya Evi, derken Destan Sayılır… Epeyce emektir.
Son birkaç yıldır, gerek kendi düşünce maceram dolayısıyla gerek eleştirebilme özgürlüğümü kullanmayı sevdiğim için (“fikri hür, irfanı hür, vicdanı hür demişti Fikret) ana akım bazı dergiler (Kitaplık, Varlık vb), e-postalarıma artık cevap bile vermiyor (cevap verdikleri var mıdır), yolladığım şiirleri, bunca emeğin karşılığı olsun diye en azından, nezaketen de olsa reddetmiyorlardı.
Anla diyorlardı yani. Durmaksızın kanon kanon diye konuşanlar, kanona dair konferanslar falan verenler, ülkelerindeki mafya düzeninden vs şikâyet edip imza toplayanlar (genelde bir e-posta listesi vardır, oradan imza toplarlar hep, reply all yapmayı da ihmal etmezler ki eylem kalabalık görünsün) Türkiye’nin kültür mafyası olduklarının farkında değildiler. Onlar gibi ol, öyle düşün isteniyordu. Onların beğendiklerini beğen, onlarla yürü. Onların jargonunu kullan. Birilerine benzetiyor musunuz?
Kısacası farklı düşünen, kendi yerini, yolunu açmak isteyen kim varsa yalnız bırakılıyordu. Hal böyle olunca, eser önemli olmaktan çıkıyordu. Sorun Onur’daydı. Ben de bir oyun oynamak istedim. Kendimden ikinci bir şair yarattım. O da kolay bir iş değil ama yaptım. Uydurma biri: Sait Vefa koydum adını. Güya memur, öğretmen, kimi nedenlerden dolayı Vefa T mahlasını kullanıyor. Özdeki Caymaz’ı koruyup yeni şiirler yazarken biçime boya cila attım. Hatta Vefa’nın şiirlerinde, Caymaz’ın önceden yolladığı şiirlerdeki dizeleri, sesleri bile aralara serpiştirdim. Fark etmediler. Kimsenin bir şey okumadığını biliyorsunuz. Neyi fark edeceklerdi. Görevi okumak olanlar bile okumuyorken…
İşte sonuç: Caymaz’dan esirgenen cevaplar Vefa’ya verildi. Şiirler Kitaplık dergisinde yayımlandı, hatta telif bile alındı. Hatta oldukça muteber bir yayınevi, Vefa T’nin kitabını bile basacaktı. Sözleşme günü onun ben olduğum anlaşılınca vazgeçildi. İşin büyüsü kaçmış, öyle demişlerdi. Halimiz yamandır. Edebiyatımız eser kalitesiyle değil, yazarın adıyla ayaktadır. Vefa’t etmiş editörlüğümüz, dergiciliğimiz, eleştirimiz, yayıncılığımız, adını bile doğru dürüst henüz koyamadığımız edebiyatımız sorgulanmalıdır.

Süreç böyle devam etti. İki, iki buçuk yıl kadar, orada burada Vefa T olarak dolaştım. Baktım iş büyüyor. Şiirler kitap olacak boyuta gelmiş, yayınevim Kırmızı Kedi’ye durumu aktardım. Değerli Enis Batur, bu oyundan hoşnut oldu, eski bir Reşit İmrahor olarak tabii, bilirdi bu işleri… Editörüm Anıl Mert Özsoy emek verdi. Kitabı hazırladık. Büyüsü o kadar da kaçmamış. Ona büyüyü veren ben değil, şiirlerdi çünkü. Şiirlerin yanında şair neydi ki…
Müntehir şair Vefa T’nin, İntihar Süsü adlı, Onur Caymaz ile yazdığı ortak kitap böylece yayımlanıp okurla buluştu işte. Tabii ki karşı taraf, büyük bir sessizliğe gömüldü. Görmemek, kibirdendir.
Bu arada Vefa da intihar etti, oyun görevini tamamlamıştı. Adıyaman’da öğretmendi Vefa. Çadır satılan depremden sonra okulu yıkılmıştı. Bozcaada’ya taşınmıştı. Orada da benimle tanışmıştı. Sonunda işte, intihar edecekti. Bu kitap çıksındı da… Bir öğretmen olarak bana da dersimi vermişti tabii: Kültür ortamımızın ederi buymuş.
Kitabın başında, tüm şiir kitaplarımda olduğu gibi bir önsöz var. Burada hem muhatap olduğum dergilerle, kültür mafyamızla, edebiyata bakış açımızla karınca kararınca hesaplaşıyor hem de kitabın macerasına ilişkin detayları, o süreci anlatıyorum.
Borcum daima Türkçe’ye ve okuradır, gerisi boştur. Üç yıl boyunca Vefa T olarak kandırdığım kim varsa özür dilerim. İkiyüzlülüğümüzü, çürümüşlüğümüzü, artık işe yaramadığımızı göstermek için tüm bunlar gerekliydi.
Böylesi kokuşmuş kadrolardan kurtulmadıkça da edebiyatımızdan çok bir şey beklememek gerek. Birimiz çalar, diğerimiz oynarız. Düğün, kimsenin umrunda değildir.
Romain Gary’nin, intihar mektubunun sonunda yazdığı gibi: “Çok eğlendim. Hepinize teşekkür ederim.”
Gary’nin en azından intihar etmeye değecek büyük sebepleri vardı. Bu ortam, şair - yazarına onu bile sunamıyor maalesef. O yüzden ben devam, Vefa’ya da buradan bir kere daha selam olsun!
Caymaz



insanı illa katakulliye sevk ediyorlar değil mi? gözleri var duymazlar, elleri var vermezler. tıynetsizler aldırmaz elbet ama dalga geçmişliğin takdire şayan, gülümsetti üstelik tüm bu kurgu.
bizse en son -15 yıl mı ne olmuştur- karaköy vapuru dış kenarda iki çift laf etmiştik. tanışmamız ise ondan da 15 sene evvel. 12 yaşında bir çocuktum o kafede şiirlerini dinlerken, şiirlerimi söylerken. görünce tutmadım yazdım işte. selamlar, sevgiler, saygılar. :)
Yazıyı okurken aklıma hep Gary geldi, sonda siz de onu çağırınca şaşırmadım. O da Émile Ajar'ı yaratmıştı, kimse fark etmemişti. Vefa T'nin selamı belki biraz da Ajar'a gidiyordur?
"Ona büyüyü veren ben değil, şiirlerdi" demişsiniz. Ben de bu cümlede durdum.
İntihar Süsü'nü arayacağım. Vefa'ya benden de selam.